29 januari 2012

En toen was het herfst. Koud en donker, maar voorlopig nog niet nat. Dat stuk hebben we gelukkig al achter de rug, want de zomer was niet echt droog te noemen. We genieten echt wel van het herfstweer. Lekker frisse neuzen halen, schoppen door de bladeren, het bos in en ’s avonds lekker vroeg de gordijnen dicht en de kaarsjes aan.
En toen werd het ook weer winter... Tja, voornemen voor 2012 is wellicht weer wat vaker schrijven...

Sinterklaas was weer in het land. Het was eigenlijk voor het eerst dat je je er wat drukker om maakte. Voorheen haakte je halverwege de intocht op tv af en als we vergaten om de schoen te zetten taalde je nergens naar. Nu volgde je het sinterklaasjournaal en heb je buiten even gecheckt of we wel een schoorsteen hebben. Dat er geen open haard in huis staat is een verband dat je nog niet hebt gelegd... Papa en ik hebben altijd gezegd dat we je er niet over voor gaan liegen. Vragen worden dus eerlijk beantwoord of laten we je zelf beantwoorden. Maar we maken natuurlijk ook geen slapende honden wakker. Voorlopig is het een gezellige periode geweest en neem je de man met de mijter en zijn jolige knechten voor lief.
We voerden onder andere discussie toen ik een prachtige zwarte maillot had gekocht voor onder je pietenpak. Je weigerde zo’n “meisjesding” aan te doen. Zwarte piet heeft toch ook zwarte benen? probeerde ik nog... Nee hoor, zei jij, zwarte piet is geschminkt. Net als die keer dat we het over cadeautjes van de kerstman hadden. Die komen niet, vertelde ik. De kerstman bestaat niet echt. Dat is een verkleedde meneer. Ja, net als sinterklaas, was jouw reactie...
Anders dacht je erover toen de goedheiligman ineens voor je neus stond. Ik kan me niet herinneren wanneer je voor het laatste echt ziek was, maar 5 december, sinterklaas op school, lag jij met 40 graden koorts op de bank. Je zit op een kleine school, dus zo kon het dat de sint ineens aanbelde en je met een privebezoekje kwam vereren. Leuk!

De nieuwe fiets en je nieuwe slaapkamer vormden samen je verjaardagscadeau. Op je verjaardag zelf was er dus niet zoveel meer te vergeven, maar dat gaf niets. Vooral met je nieuwe slaapkamer ben je hartstikke blij! Al je lego past op je bureau en het is een echte Cars kamer geworden. Papa en ik zijn best trots op het resultaat. Het leukste van boven spelen vind je eigenlijk nog dat je de radio aan kan zetten. Ceedeetje erin en relaxen maar!

Je verjaardag heb je in 2 keer gevierd. De eerste keer was het weekend voor je verjaardag. Je broertje is natuurlijk 10 dagen eerder jarig, dus voor de familie houden we het in 1 keer. Op zaterdag opa en oma Houkes, Ooms, tante’s neven en nichten. Op zondag idem, maar dan van mama’s kant. Mama had een echte Cars taart voor je gemaakt. Je bent flink verwent. Vooral met... hoe kan het ook anders... Cars spullen. Op de dag van je echte verjaardag mocht je ’s morgens je verjaardag vieren in de klas. Sander en mama mochten daarbij zijn. Het was prachtig om te zien hoe je alle ceremonie onderging met de kaarsjes, het zingen en het trakteren. Je was echt jarig. En ’s middags was daar je eerste kinderfeestje.  Bjorn, Youri, Sem, Collin, Boaz en Jean mochten komen. We hadden een echt Cars feestje. Eerst met auto pannenkoeken, lekker spelen met Cars speelgoed, filmpje kijken van Takel, Cars knutselen en Cars koekjes eten. T was druk, maar gelukkig prachtig weer op je verjaardag. Dus met wat buitenspelen erbij ging het allemaal prima.

Heel veel zondagmiddagen zijn gevuld met het bouwen van de lego die je op je verjaardag kreeg. Helemaal alleen las je de plaatjes af en bouwde je zelf alles in elkaar. Papa deed eigenlijk alleen maar de controle en hielp wat als het echt lastig was. Knap hoor!

Het is lastig om te bepalen of je nu nog een beetje jong bent en meer tijd nodig hebt, of dat er een soort van faalangst speelt. En het zou ook maar zo eens kunnen dat je gewoon een probleem hebt in je koppie. Zeker gezien de start die je ooit gemaakt hebt en de ervaringen van de afgelopen jaren. Voorlopig vinden we het prioriteit nummer 1 dat weer blij wordt van alles wat je doet. De juf gaat je iets minder aanbieden en nog intensiever begeleiden om te kijken of het dan beter met je gaat. In het nieuwe jaar komt er een meester die groep 2 eruit haalt om de kinderen voor te bereiden op groep 3. In januari/februari overleggen we met de juf of we jou dat ook laten doen of dat we je met groep 1 mee laten doen en er voor kiezen je nog een jaar groep 2 te laten doen volgend jaar. Niet op leerresultaten, maar om je sterker te maken en eerst beter te leren hoe het allemaal werkt in je hoofd. We weten natuurlijk nog niet hoe het gaat lopen, maar nog een jaartje kleuteren vinden we eigenlijk wel een rustgevend idee. Gelukkig zijn er ook genoeg positieve dingen op school. Je maakt echt sprongen m.b.t. de dingen die je moet kunnen en leren en je bent ook veel meer bezig met de andere kinderen. De kinderen in de klas vinden je ook leuk. En terecht! We maken ons zorgen, omdat we je een weg zonder hobbels en hindernissen gunnen. Maar wat ben je een heerlijk kind waar we iedere dag van genieten! Wat de beslissing wel lastiger maakt is dat je juf nu al een paar weken ziek is en de dokters nog niet echt weten wat er aan de hand is. En ineens ben je ook je eerste woordjes aan het lezen, ken je bijna alle letters en wil je steeds maar woordjes schrijven en leren. Benieuwd hoe de rest van het jaar zal verlopen.

Bij het aanbreken van de kerstvakantie pakten we de koffers en reisden we af naar Winterberg. Daar zaten we in een CenterParcs, samen met Marcel, Heidi, Sofie en Mathijs. Dat was enorm gezellig. We zijn naar de sneeuw geweest waar papa met je in de sleelift ging om vervolgens keihard naar beneden te sleeen. Lekker eten, spelen, spelletjes doen en uiteraard iedere dag zwemmen. Met name op dat laatste punt is er ook nogal wat veranderd. 5 jaar lang was water niet je hobby. Haren wassen was drama, douchen deed je pertinent niet. Onder water was je grootste angst en als we naar een groot zwembad gingen zat je vastgeroest in het peuterbadje.  Tegen beter weten in schreven we je in voor de zwemles, maar wat hadden we een buikpijn toen je in december mocht gaan starten. 2 zwemlessen later vertoefden we dus in dat enorme CenterParcsbad waar ik je eigenlijk niet heb gezien. Met papa en Sofie heb je alle glijbanen wel 100 keer gehad en onder water gaan is geen probleem. We wisten niet wat we zagen, maar zijn wel echt trots! Eigenlijk was de hele vakantie heerlijk al eindigden we bijna in het ziekenhuis. De laatste avond besloot je dat je het wel stoer vond om helemaal boven op een buis glijbaan van meer dan 3 meter te klimmen. Op je sokken... De afloop kun je wel raden. Je viel op je buik en voelt het nog steeds, maar dat had ook heel anders af kunnen lopen.

En nu is het dan alweer 2012. De vakantie is alweer een tijdje achter de rug. Op naar groep 3 of naar groep 2, een nieuw nichtje of neefje, papa en mama 10 jaar getrouwd en ook een kersvers bruidspaar dit jaar. En zo zullen er nog veel meer dingen zijn waar we nu nog geen weet van hebben, maar die we allemaal samen gaan beleven.